ONLINE KOPER; Stoutmoedig naar de supermarkt gaan met kapitein Kirk



wekenlang vermeed ik het gebruik van de nieuwe online boodschappenservice van Priceline, omdat ik zeker wist dat ik er een hekel aan zou hebben.



Laten we even de reputatie van Priceline in de naam-je-prijs-vliegticketbusiness (te veel tussenstops, gekke vertrektijden) en de vervelende televisieadvertenties voor de nieuwe boodschappendienst met de ''Star Trek''-acteur William Shatner (als als Captain Kirk ooit een voet in een Waldbaum's zette, en nog minder wist hoe hij zich onopvallend moest houden met extra items in de express-lijn). Belangrijker is dat Priceline's online boodschappenservice, de Priceline WebHouse Club genaamd, me zou dwingen om een ​​van de ergste wekelijkse gruwelen van het leven - boodschappen doen - onder ogen te zien, niet één, maar twee keer.

Hier is hoe het zou werken: voordat ik zelfs maar naar een supermarkt ging (waar je weet dat ik een kar met één scheef wiel door een spoedcursus van graanvertoningen zou moeten loodsen, voor altijd in de rij staan ​​en - aangezien ik in New York woon gebied -- in afwachting van het voorrecht om mijn eigen eten in te pakken), zou ik achter mijn computer moeten zitten en elk item uitkiezen dat ik wilde op de site, die duizenden items biedt, van appels tot Ziploc-tassen. Voor elk item zou ik de hoeveelheid specificeren, ten minste twee merken die ik bereid zou zijn te accepteren en een gereduceerde prijs die ik redelijk achtte.



Dan typte ik een creditcardnummer in en moest ik akkoord gaan om te betalen voor items die aan mijn criteria voldeden voordat de software van de service zou onderhandelen met de software van de fabrikant en een lijst zou uitspugen van de items die ik daadwerkelijk had gekocht.

Dan zou ik de lijst afdrukken (oh, ben ik vergeten te zeggen dat je een printer nodig hebt?) en breng ik het naar een van de honderden deelnemende winkels in 12 grote ketens in de omgeving van New York. Daar zou ik de juiste maten en merken moeten uitzoeken. (De service is ook beschikbaar in Philadelphia en is net begonnen in Washington en Baltimore; Boston zal de volgende zijn.) Het bedrijf zegt dat 10.000 mensen elke dag Price Line gebruiken in de omgeving van New York.



Dan -- ben je nog steeds bij me? -- bij het afrekenen moest ik Priceline-items van al het andere scheiden en ze krijgen met een speciale bankpas, waarvoor ik moest wegsturen (het duurde een paar dagen om aan te komen). Na 90 dagen zou Priceline me $ 3 per maand in rekening brengen in maanden waarin ik de service gebruikte. Oh, ja -- ik zou nog steeds alles moeten inpakken.

Dat alles zorgde ervoor dat ik wilde schreeuwen. Maar vorige week had ik eindelijk genoeg moed verzameld (een gin-tonic hielp) om naar www.Webhouse .priceline.com te gaan. En weet je wat? Ik vond het geweldig. In feite was het misschien wel mijn beste online winkelervaring.

De boodschappenservice van Priceline is het tegenovergestelde van de meeste internetverwaandheden, die in abstracto heel cool klinken, maar veel te kort schieten in de uitvoering. Bij Priceline was de grootste hindernis het omarmen van het concept dat hoofdpijn veroorzaakt. Daarna heeft de dienst prachtig gepresteerd.

Het is echter belangrijk om te onthouden dat het idee achter Priceline-boodschappen, zoals dat achter Priceline-vliegtickets, niet om gemak gaat. Het gaat erom dat je veel geld bespaart. Volgens het bedrijf is het gemiddelde winkelmandje van Priceline $ 32, $ 12,75 minder dan dezelfde items anders zouden kosten.

Ik koos een paar items uit voor een testrun. Neem bijvoorbeeld luiers. Ik stemde ermee in een pakket te kopen (met 36 tot 56 luiers, afhankelijk van de maat) en Pampers of Huggies te accepteren. De site zei dat de typische prijsklasse $ 11,99 tot $ 13,79 was (ik betaal meestal $ 13,49), en stelde toen voor om een ​​lagere prijs te noemen. Vijf lagere bedragen, variërend van $ 6,45 tot $ 10,67, werden vermeld, of ik zou een ander bedrag kunnen typen. Hoe hoger ik ging, hoe groter de kans dat ik het item zou krijgen. Ik koos het laagste gespecificeerde bedrag, $ 6,45, een prijs die zou worden gesubsidieerd uit een voorraad coupons genaamd WebHouse-dollars die ik ontving omdat ik voor het eerst klant was.

Nadat ik de luiers en acht andere items had uitgekozen, klikte ik op de knop Kopen. De site kondigde al snel aan dat ik alle negen items had gekocht voor $ 40,76, wat onmiddellijk van mijn American Express-kaart werd afgeschreven. Maar toen ik de lijst afdrukte, raakte ik in paniek. Ik had net voor dit spul betaald, maar wat als de winkel het niet op voorraad had?

Dus belde ik het gratis klantenservicenummer van de site -- en schrok. In minder dan 30 seconden beantwoordde een deskundig persoon die me haar volledige naam vertelde mijn vragen op een kalme en openhartige manier. Ze was in feite de eerste online klantenservicemedewerker die ik in weken had lastiggevallen -- eh, gesproken -- wier stem niet zo schichtig klonk als een Nixon-administratief medewerker die gewiste banden probeert uit te leggen. Ik kan mijn prepaid-boodschappenlijst maximaal 90 dagen gebruiken om elk item op te halen. Daarna zou Priceline automatisch een terugbetaling doen.

Maar dat was niet nodig. Mijn plaatselijke winkel had elk item. En een vriendelijke kassamedewerker was zo vertrouwd met de procedure -- ze zei dat ze minstens één Priceline-verkoop per dag belde en van plan was zich zelf op de site te registreren -- dat ze me eraan herinnerde dat de pincode van de bankpas 5555 was. Ik heb bijna bespaard $ 35 voor negen items, $ 40,76 betalend in plaats van de $ 75 die de winkel anders in rekening zou hebben gebracht.

Maakte mij dat blij, zoals die mensen in Priceline-advertenties? Nee, ik werd er paranoïde van. Was ik een sukkel geweest in een opstelling uit een oude aflevering van ''Mission Impossible''? Nu ik erover nadacht, had die klerk verdacht veel op Peter Graves met een pruik geleken. Dus belde ik de oprichter van Price Line, Jay Walker.

''Wie financiert dit ding?'' vroeg ik. Dat is de vraag die we bij mij thuis altijd stellen als we niet helemaal zeker weten wat er aan de hand is.

''De fabrikanten'', zei meneer Walker. ''En ze zullen het voor altijd doen.'' De kruideniers behandelen Priceline-verkopen alsof de shoppers coupons hadden - aankopen worden gesubsidieerd door fabrikanten of Priceline zelf.

De reden, zei de heer Walker, is deze: door akkoord te gaan met het accepteren van meer dan één merk, toont een Priceline-shopper een wispelturig karakter. 'De fabrikanten geven je natuurlijk liever geen korting, maar als je bewijst dat je bereid bent om van merk te veranderen, zijn ze bereid te betalen om je te behouden', zei de heer Walker.

Wat betreft het feit dat ik alle negen items kreeg, dat was ongebruikelijk. Shoppers die negen dingen willen, kunnen er meestal maar vijf of zeven krijgen, zei hij. ''Maar voor een nieuwe klant, buigt onze software achteruit'', zei hij. ''Dus als de prijs die u bereid bent te betalen 10 cent lager is dan wat de fabrikant bereid is te accepteren, de eerste keer dat we u het laten hebben.''

Om te zien of ik mijn succes kon herhalen zonder een nieuwe klant te zijn, probeerde ik maandag negen andere items. Nogmaals, ik heb ze alle negen. Ik betaalde $ 16,12, bespaar $ 10,28.

Een paar tips als je van plan bent om Priceline te proberen: Koop geen artikel als je een merk dat je normaal gesproken niet kiest niet kunt accepteren. Ik zou bijvoorbeeld bang zijn om Russische roulette te spelen met tonijn uit blik, uit angst dat ik zou eindigen met vissen met stukjes eng donker vlees en die kleine botten. Maar als het op luiers aankomt, neem ik Pampers of Huggies. En als ik ze voor de halve prijs kan krijgen, kan het me niet schelen dat Priceline informatie verzamelt over wat ik koop of dat Priceline deze deelt met fabrikanten of sponsors. Om zeker te zijn van een continue aanvoer van zeer goedkope luiers, heb ik vier vrienden verraden. Ik gaf hun e-mailadressen aan Priceline in ruil voor 10 extra WebHouse-dollars. U kunt meer WebHouse-dollars krijgen door marketingenquêtes in te vullen op de Priceline-site.

Als meer dan één fabrikant de prijs die u voor een product aanbiedt, accepteert, wordt u willekeurig gekoppeld aan een van hen. Later is de kans groter dat je wordt gematcht met hetzelfde merk, omdat je vorige aankoop aangeeft dat je het leuk vindt.

Tot nu toe heb ik geen klachten over Priceline. Zelfs het William Shatner-probleem is opgelost. ''We zijn overgestapt op getuigenissen van echte mensen'', zei meneer Walker. 'Maar we hebben consumentenonderzoek gedaan en je zou verbaasd zijn hoe hoog de geloofwaardigheid van William Shatner was.'

''Als winkelier?'' vroeg ik.

''Nee'', zei meneer Walker. ''Hij was kapitein Kirk. Onthouden?''